Posted in English, Uncategorized

The Eternal Bond of Brother and Sister.Եղբոր և քրոջ հավերժ պարտավորվածությունը

I was born in a secluded village on a mountain. Day after day, my parents plowed the yellow dry soil with their backs towards the sky. One day, I wanted to buy a handkerchief, which all girls around me seemed to have. So, one day I stole 50 cents from my father’s drawer. Father discovered about the stolen money right away.

“Who stole the money?” he asked my brother and me. I was stunned, too afraid to talk. Neither of us admitted to the fault, so he said, “Fine, if nobody wants to admit, you both should be punished!” Suddenly, my younger brother gripped Father’s hand and said, “Dad, I was the one who did it!” He took the blame, and punishment, for me.

In the middle of the night, all of sudden, I cried out loudly. My brother covered my mouth with his little hand and said, “Sis, now don’t cry anymore. Everything has happened.” I will never forget my brother’s expression when he protected me. That year, my brother was 8 years old and I was 11 years old. I still hate myself for not having enough courage to admit what I did. Years went by, but the incident still seemed like it just happened yesterday.

When my brother was in his last year of secondary school, he was accepted in an upper secondary school in the central part of town. At the same time, I was accepted into a university in the province. That night, Father squatted in the yard, smoking packet by packet. I could hear him ask my mother, “Both of our children, they have good results? Very good results?” Mother wiped off her tears and sighed, “What is the use? How can we possibly finance both of them?”

At that time, my brother walked out, he stood in front of Father and said, “Dad, I don’t want to continue my study anymore, I have read enough books.” Father became angry. “Why do you have a spirit so weak? Even if it means I have to beg for money on the streets, I will send you two to school until you have both finished your studies!” And then, he started to knock on every house in the village to borrow money.

I stuck out my hand as gently as I could to my brother’s face, and told him, “A boy has to continue his study. If not, he will not be able to overcome this poverty we are experiencing.” I, on the other hand, had decided not to further my study at the university.

Nobody knew that on the next day, before dawn, my brother left the house with a few pieces of worn-out clothes and a few dry beans. He sneaked to my side of the bed and left a note on my pillow, “Sis, getting into a university is not easy. I will go find a job and I will send money to you.” I held the note while sitting on my bed, and cried until I lost my voice.

With the money father borrowed from the whole village, and the money my brother earned from carrying cement on his back at a construction site, finally, I managed to get to the third year of my study in the university. That year, my brother was 17 years old and I was 20 years old.

One day, while I was studying in my room, my roommate came in and told me, “There’s a villager waiting for you outside!” Why would there be a villager looking for me? I walked out, and I saw my brother from afar. His whole body was covered with dirt, dust, cement and sand. I asked him, “Why did you not tell my roommate that you are my brother?”

He replied with a smile, “Look at my appearance. What will they think if they would know that I am your brother? Won’t they laugh at you?” I felt so touched, and tears filled my eyes. I swept away dirt and dust from my brother’s body. And told him with a lump in my throat, “I don’t care what people would say! You are my brother no matter what your appearance.”

From his pocket, he took out a butterfly hair clip. He put it on my hair and said, ‘I saw all the girls in town are wearing it. I think you should also have one.’ I could not hold back myself anymore. I pulled my brother into my arms and cried. That year, my brother was 20 years old and I was 23 years old.

After I got married, I lived in the city. Many times my husband invited my parents to come and live with us, but they didn’t want. They said once they left the village, they wouldn’t know what to do. My brother agreed with them. He said, “Sis, you just take care of your parents-in-law. I will take care of Mom and Dad here.”

My husband became the directors of his factory. We asked my brother to accept the offer of being the manager in the maintenance department. But my brother rejected the offer. He insisted on working as a repairman instead for a start.

One day, my brother was on the top of a ladder repairing a cable, when he got electrocuted, and was sent to the hospital. My husband and I visited him at the hospital. Looking at the plaster cast on his leg, I grumbled, “Why did you reject the offer of being a manager? Managers won’t do something dangerous like that. Now look at you – you are suffering a serious injury. Why didn’t you just listen to us?”

With a serious expression on his face, he defended his decision, “Think of your brother-in-law, he just became the director. If I, being uneducated, would become a manager, what kind of rumors would fly around?” My husband’s eyes filled up with tears, and then I said, “But you lack in education only because of me!”

“Why do you talk about the past?” he said and then he held my hand. That year, he was 26 years old and I was 29 years old. My brother was 30 years old when he married a farmer girl from the village. During the wedding reception, the master of ceremonies asked him, “Who is the one person you respect and love the most?”

 

Ես ծնվեցի մեկուսացված գյուղում, լեռան վրա: Օրեցօր ծնողները ծածկեցին դեղին չոր հողը երկնքի աջ կողմում: Մի օր ես ցանկանում էի թաշկինակ գնել, որի շուրջ բոլոր աղջիկները կարծես թե ունեն: Այսպիսով, մի օր իմ հոր գոգից գողացել եմ 50 ցենտ: Հայրը հայտնաբերել է գողացված գումարների մասին:

«Ով է գողացել փողը», նա հարցրեց իմ եղբորը եւ ինձ: Ես զարմանում էի, վախենում եմ խոսել: Նույնիսկ մեզանից ոչ մեկը չընդունեց մեղքը, ուստի նա ասաց. «Լավ, եթե ոչ ոք չի ընդունում, երկուսն էլ պետք է պատժվեն»: Հանկարծ, իմ կրտսեր եղբայրը հոր ձեռքով գրկեց եւ ասաց. «Հայր, ես այն մարդն եմ, «Նա վերցրեց մեղքը եւ պատիժը:

Գիշերվա կեսին, միանգամից, ես բարձրաձայն աղաղակեցի: Իմ եղբայրը իմ բերանը ծածկեց իր փոքրիկ ձեռքը եւ ասաց. «Սիս, այլեւս այլեւս լաց չի լինում: Ամեն ինչ եղավ »: Ես երբեք չեմ մոռանա իմ եղբոր խոսքերը, երբ նա ինձ պաշտպանեց: Այդ տարի եղբայրս 8 տարեկան էր, եւ ես 11 տարեկան էի: Ես դեռ ատում եմ ինքս, որ չկարողանամ խիզախություն չընկնել, թե ինչ եմ արել: Տարիները գնացին, սակայն միջադեպը դեռ կարծես երեկ տեղի ունեցավ:

Երբ եղբայրս իր միջնակարգ դպրոցում անցավ, ընդունվեց քաղաքի կենտրոնական մասում գտնվող միջնակարգ միջնակարգ դպրոցում: Միեւնույն ժամանակ, ես ընդունվեցի մարզում համալսարան: Այդ գիշեր հայրը բախվել էր բակում, փաթեթով ծխելու: Ես կարող էի լսել նրան, որ խնդրեմ մայրս, «Երկու երեխաներիս, նրանք լավ արդյունքներ ունեն: Շատ լավ արդյունքներ »: Մայրս արցունքներից հեռացրեց եւ խխեցրեց.« Ինչ է օգտագործումը: Ինչպես կարող ենք ֆինանսավորել դրանք »:

Այդ ժամանակ իմ եղբայրը դուրս եկավ, կանգնած էր Հայրի առջեւ եւ ասաց. «Հայրիկ, ես չեմ ուզում շարունակել իմ ուսումնասիրությունը, բավականաչափ գրքեր եմ կարդացել»: Հայրս զայրացավ: «Ինչու եք այդքան թույլ հոգի ունենում: Նույնիսկ եթե դա նշանակում է, որ ես պետք է փողոցում փող խնդրեմ, ես քեզ երկու դպրոց ուղարկեմ, մինչեւ որ ավարտեք ձեր ուսումը »: Այնուհետեւ նա սկսեց թակել յուրաքանչյուր գյուղի տուն` փող վերցնելով:

Ես իմ ձեռքը խփեցի, ինչպես եղած եղբորս դեմքին, եւ ասաց նրան. «Մի տղա պետք է շարունակի իր ուսումնասիրությունը: Եթե ​​ոչ, ապա նա չի կարողանա հաղթահարել այս աղքատությունը, որ մենք ապրում ենք »: Ես, մյուս կողմից, որոշել էի, որ հետագայում համալսարանում չլսեմ:

Ոչ ոք չգիտեր, որ հաջորդ օրը, առավոտյան, իմ եղբայրը տնից դուրս է եկել մի քանի կտոր հագուստի եւ մի քանի չոր լոբի: Նա գողացել էր անկողնուն իմ կողմը եւ գրությունս թողեց իմ բարձի վրա. «Սիս, համալսարան ընդունելը հեշտ չէ: Ես աշխատանք կգտնեմ, եւ ես գումար կուղարկեմ ձեզ »: Ես անցկացրեցի նոթատետրը, նստած իմ անկողնում, եւ լաց եղավ, մինչեւ ես կորցրեցի ձայնս:

Գումարով հայրը ամբողջ գյուղից փոխանակում էր, իսկ փողը, իմ եղբայրը վաստակեց ցեմենտը շինհրապարակում իր հետեւից, վերջապես, ես հասցրեցի հասնել համալսարանի իմ ուսումնասիրության երրորդ տարին: Այդ տարի եղբայրս 17 տարեկան էր, եւ ես էլ 20 տարեկան էի:

Մի օր, երբ սենյակում ուսումնասիրում էի, սենյակիցս եկավ ու ասաց. «Գյուղացի մի մարդ կա, որ քեզ սպասում է»: Ինչու ես փնտրում գյուղի գյուղ: Ես դուրս եկա, եւ տեսա եղբորը հեռվից: Նրա ամբողջ մարմինը ծածկված էր կեղտից, փոշուց, ցեմենտի եւ ավազից: Ես հարցրեցի նրան. «Ինչու չեք պատմել իմ սենյակի սենյակի մասին, որ դու իմ եղբայրն ես»:

Նա ժպտալով պատասխանեց. «Տեսեք իմ տեսքը: Ինչ են մտածում, եթե գիտեն, որ ես քո եղբայրն եմ: Միթե նրանք ծիծաղում են քեզ վրա »: Ես այնքան զգացմունքներ ունեի, եւ արցունքները լցվեցին իմ աչքերով: Ես եղբորս մարմնից քանդեցի կեղտը եւ փոշին: Նա պատմեց նրան կոկորդի մեջ մի գլխարկով. «Ես չեմ մտածում, թե մարդիկ ինչ են ասում: Դու իմ եղբայրն ես, անկախ նրանից, թե ինչ տեսք ունի »:

Նրա գրպանից նա վերցրեց մի թիթեռի մազի կադր: Նա դրեց իմ մազերս եւ ասաց. «Ես տեսա, որ քաղաքի բոլոր աղջիկները կրում են այն: Կարծում եմ, որ դուք նույնպես պետք է ունենաք «Ես այլեւս չեմ կարողանում զսպել: Ես իմ եղբորը քաշեց իմ ձեռքերում եւ լաց եղավ: Այդ տարի եղբայրս 20 տարեկան էր, իսկ ես 23 տարեկան էի:

Ամուսնանալուց հետո ես ապրում եմ քաղաքում: Շատ անգամ ամուսինս իմ ծնողներին հրավիրեց գալ եւ ապրել մեզ հետ, բայց նրանք չէին ուզում: Նրանք ասացին, որ մեկնում են գյուղ, նրանք չգիտեն, թե ինչ պետք է անեն: Իմ եղբայրը համաձայնվեց նրանց հետ: Նա ասաց. «Սիս, դուք պարզապես հոգ է տանում ձեր ծնողների հետ: Ես այստեղ հոգ տանեմ մայրիկիս ու հայրիկիս հետ »:

Ամուսինս դարձավ իր գործարանի տնօրենը: Մենք խնդրեցինք իմ եղբորը ընդունել սպասարկման բաժնում մենեջեր լինելու առաջարկը: Բայց իմ եղբայրը մերժեց առաջարկը: Նա պնդում էր, որ աշխատի որպես վերանորոգման փոխարեն մեկնարկի համար:

Մի օր իմ եղբայրը սանդուղքի վերին մասում էր մալուխի վերանորոգման ժամանակ, երբ էլեկտրական սնուցում է ստացել եւ տեղափոխվել հիվանդանոց: Ամուսինս եւ ես նրան այցելում էինք հիվանդանոցում: Նայելով իր ոտքին գորգը, ես ցնցվեցի. «Ինչու ես հրաժարվել մենեջեր լինելու առաջարկից: Նման կառավարիչները նման բան չեն անում: Այժմ նայեք ձեզ, դուք տառապում եք լուրջ վնասվածքներով: Ինչու չես լսել մեզ »:

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: